Τι διαδρομή και αυτή!

Τι διαδρομή και αυτή!

Σχεδόν πριν από έξι μήνες, ήρθα εδώ … φτάνοντας στο τρίτο μεγαλύτερο νησί της Ελλάδας και στο επίκεντρο μιας από τις μεγαλύτερες ανθρωπιστικές κρίσεις στο ευρωπαϊκό έδαφος. Σήμερα, σαν να έχουν περάσει χρόνια, είμαι έτοιμος να αφήσω αυτή την απίστευτη θέση. Στην τσάντα μου, έχω ακόμα τα ίδια παλιά ρούχα με τα οποία ήρθα,  αλλά μέσα μου, κουβαλώ μαζί υπέροχους ανθρώπους και εμπειρίες που σαν θησαυρός θα με ακολουθεί για το υπόλοιπο της ζωής μου.

Μου αρέσει να λέω ότι η Λέσβος είναι σε μια άλλη διάσταση. Αυτό το «τεράστιο νησί», μόλις μερικά χιλιόμετρα μακριά από την Τουρκία και με πληθυσμό πάνω από 80.000 κατοίκους, φιλοξενεί περισσότερους από 10.000 πρόσφυγες από τη Συρία, το Ιράκ, το Αφγανιστάν και πολλές άλλες χώρες. Κατά τη διάρκεια των κρίσεων, το 2015 και το 2016, εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες έφτασαν στα μικρά παράκτια χωριά, που είδαν τους πολύτιμους τουρίστες να εξαφανίζονται απροσδόκητα. Για τους χιλιάδες εθελοντές που έρχονται από όλο τον κόσμο κάθε χρόνο (συμπεριλαμβανομένου και εμού), ο ανθρωπιστικός ρόλος τους απορροφά. Όλη μέρα, κάθε μέρα, Project, υποβολές προτάσεων, αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα, αριθμός αφίξεων και εκστρατείες crowdfunding. Ενώ τα πράγματα μπορεί να είναι ήρεμα μια μέρα, ο κόσμος μπορεί να καταρρεύσει κατά τη την επόμενη.

Η Λέσβος δεν είναι τόσο μακριά για μένα, είναι στην πραγματικότητα μόλις 35 λεπτά από την Αθήνα με αεροπλάνο. Αλλά για 10.000 άτομα που ζουν σε αυτό το νησί, η Λέσβος είναι πολύ μακριά, πάρα πολύ μακριά. Από το 2016 δεν επιτρέπεται στους πρόσφυγες να φύγουν από το νησί, πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να περιμένουν μέχρι το τέλος της διαδικασίας ασύλου τους για να μετεγκατασταθούν στην ηπειρωτική χώρα ή στην Ευρώπη. Εν τω μεταξύ, ζουν σε ένα από τους τρεις καταυλισμούς του νησιού – Μόρια, Καρά Τεπέ και ΠΙΚΠΑ. Η αναμονή μπορεί να διαρκέσει μήνες και συχνά περισσότερο από ένα χρόνο. Εκείνοι στη Μόρια αναγκάζονται να ζουν σε ένα από τα πιο απάνθρωπα στρατόπεδα προσφύγων παγκοσμίως, γνωστά για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και λυπηρές συνθήκες. «Lucky» είναι αυτοί που καταφέρνουν να βγουν έξω. Πολλοί απελάθηκαν, κρατήθηκαν ή αναγκάστηκαν να περάσουν «κάτω από το ραντάρ».

Πριν από έξι μήνες, ένιωσα ότι πρέπει να έρθω και να βοηθήσω αυτούς τους ανθρώπους όσο μπορώ με τις δεξιότητες που έχω. Δεν είμαι γιατρός ή νοσοκόμος, δικηγόρος, δεν «πιάνουν τα χέρια μου» – πολύτιμες δουλειές σε αυτά τα περιβάλλοντα – αλλά αποφάσισα να «βουτήξω» σε αυτόν τον κόσμο. Μετά από τόσο καιρό που πέρασε, είμαι βέβαιος ότι έκανα το καλύτερο δυνατό και ελπίζω ότι συνέβαλα με κάποιο τρόπο στο να γίνει η ζωή αυτών των ανθρώπων λίγο καλύτερη.

Τι υπέροχη διαδρομή και αυτή! Λέσβο, σ” ευχαριστώ.

Recent Posts

See All